تو خود سکینه ی قلب مایی

آقا! تو خود سکینه ی قلب مایی که خداوند به ما ارزانی داشته است و ما چه خوشبختیم. تو آن مایه آرامشی که دریای طوفان زده ی دلهای ما را به سکون می آورد.

چگونه شکر کنیم این نعمت بزرگ الهی را! چگونه شکر کنیم خدا را به خاطر تو؟ چگونه از عهده ی شکر الهی برآییم بابت نعمت اسلام که انسانهایی چون تو را پرورش می دهد؟

خدا کی می آورد آن روز را که ما جانهای ناقابل و اجسام ناقص و آبروی نداشته ی خود را -به شکرانه- تحت رهبری تو در راه آقا و مولایمان حضرت صاحب الامر تقدیم کنیم؟

هبوط

چه رنجی است لذتها را تنها بردن

و چه زشت است زیبائیها را تنها دیدن

و چه بد بختی آزار دهنده ای است

تنها خوشبخت بودن!

در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است

دکتر علی شریعتی

گزارشی از یک واقعه و یک تحلیل

روز جمعه پانزدهم خرداد دکتر احمدی نژاد از کاندیداهای ریاست جمهوری دهم در جمع مردم اصفهان حضور یافت.  به نظر راقم این سطور حجم استقبال مردم اصفهان از این نامزد انتخابات راباید یکی از نقاط عطف این انتخابات پر التهاب دانست که پیامهای زیادی برای رقبای احمدی نژاد داشت. از طرف دیگر مشاهدات من در این برنامه جدای از گرایش سیاسی ام برایم بسیار قابل تامل بود.

مساحت میدان امام اصفهان ۸۵ هزار متر مربع است. طبق اعلام مسئولین مربوطه این دیدار قرار بود راس ساعت ۶ بعد از ظهر انجام شود که به علت ازدحام شدید جمعیت در میدان و در تمام طول ۲ کیلومتری خیابان احمد آباد که مسیر ورود احمدی نژاد به میدان بود برنامه با بیش از دو ساعت تاخیر آغاز شد. در طول این دوساعت قسمت زیادی از مردم میدان را ترک کردند ولی همزمان با ورود احمدی نژاد و با ورود جمعیت تجمع کننده در طول مسیر او به میدان مجددا تمام فضای این میدان مملو از جمعیت شد. تخمین من با توجه به تراکم جمعیت حاضر و ترک میدان توسط عده ای به علت تاخیر پیش آمده و پر شدن مجدد آن این است که حدود ۲۰۰ هزار نفر از هواداران احمدی نژاد در این برنامه حضور یافتند. این حضور با توجه به اینکه اصفهان حدود یک و نیم میلیون نفر جمعیت دارد و بیش از یک میلیون نفر آنها واجد شرایط رای دادن هستند اهمیت می یابد. یعنی ۲۰ درصد از واجدین شرایط فقط در این مراسم حضور یافتند. آنهم در یک کلان شهر تعیین کننده که تا پیش از این تحلیل ها حاکی از بهتر بودن وضعیت کاندیدای رقیب احمدی نژاد در آن بوده است.

یکی از دوستان نزدیک بنده از ستاد مهندس میرحسین موسوی در روز بعد از این تجمع به من اطلاع داد که تخمین ستاد آقای موسوی این است که حدود ۴۰۰ اتوبوس مردم را از روستاها و شهرهای مجاور به میدان آورده بوده اند. گذشته از اینکه اصولا این تعداد اتوبوس امکان تردد در ترافیک منطقه مرکزی شهر اصفهان را ندارند ولی با فرض صحت این خبر کمتر از ۱۰ درصد از جمعیت استقبال کننده را می توان از مردمی دانست که از مناطق اطراف اصفهان در این مراسم حضور یافته بودند.

اما پدیده قابل مطالعه این مراسم را من در ادبیات رایج در میان این توده چند صد هزار نفری می دانم. شعرها و شعارهای ساخته شده کاملا حکایت از علایق بی آلایش مردم داشت. در گوشه و کنار میدان جمعیت منتظر دسته دسته مشغول گفتگو شعاردادن و شعرخوانی های خودجوش بودند. از آن کارهایی که اصلا احساس نمی کنی تصنعی و فرمایشی هستند. مثل ادبیات سازی هایی که از دوران اوایل انقلاب گزارش شده است. با دیدن این مسائل و با توجه به فضای پیش آمده در مناظرات انتخاباتی مطمئن شدم که کشورم در شرف تغییرات شگرفی است. تغییراتی که اصل آنها مورد تایید هر وجدان بیداری است و تنها اختلاف در نحوه اعمال آنهاست و مردم در این مراسم موافقت عمیق خود را با روش در پیش گرفته شده توسط احمدی نژاد نشان دادند.

مشابه این حضور را از تلویزیون در تجمع مردم مشهد و ارومیه و در تجمع دیروز مصلای تهران دیدم. شرایطی که رقبای احمدی نژاد را در وضعیت ناامید کننده ای قرار داده است. 

امیدوارم این همراهی با دید باز شکل گرفته باشد. چون مردمی که به امید رفاه و به علت تنگنای محرومیت و بدون شناخت صحیح از سختیها و مصائب پیش رو با احمدی نژاد همراه شده اند ممکن است خیلی زود میدان را خالی کنند. قصد ایجاد نا امیدی و منفی بافی ندارم اما تاریخ چنین چیزی را نشان می دهد و باید از صحنه هایی اینچنین که تاریخ در پیش روی ما نهاده است عبرت گرفت. باید دانست این مبارزه راهی است که امثال حسین بن علی با خون خود و با اهدای سر پیموده اند و نمی توان آن را با پای رفاه و عافیت طی کرد. 

اگر چه راجع به صلاحیت اصولی احمدی نژاد برای علمداری چنین مبارزه ای نیز جای حرف و حدیث زیادی هست.

نظر شما چیست؟  

البته با دیدن این مناظر یه وقت فکر نکنید که خوب خیلی هم وضعشون بد نبوده. متاسفانه حواسم نبود از خود روستاها و شدت فقر و محرومیت مردمش عکس بگیرم ولی چیزهای جالبی دیدم.

دیدم که دولت نهم حتی به این مناطق دور از دسترس و فوق العاده محروم سفر کرده. براشون آب رو لوله کشی کرده بود. کمک کرده بود خونه هاشون رو مقاوم سازی کنند. تا یکی از روستاها جاده کشیده بود و کار احداث جاده تا روستای بعدی هم در حال انجام بود.

اخیراً خیلی تاسف می خورم که چرا در فضای سیاسی کشور ما اینقدر فضا سیاه و سفیده. طرفداران یک جریان سعی شدیدی در توجیه نقاط ضعف و عملکردهای اشتباه خودشون دارند و از طرف دیگر هیچ نقطه مثبتی رو در جریان رقیب نمی تونند ببینند. و در این زمینه اکثراً کار را از بی انصافی به نامردی می رسانند. این مساله نزدیکی های انتخابات تشدید هم میشه. برای همین امسال خیلی سر به سر طرفداران هر دو جریان میذارم. خیلی از دوستان هنوز نتونستند حدس بزنند که من بالاخره به کی رای می دهم.

واقعیتش هم اینه که خیلی از نگرانی هایی که طرفداران هر دو کاندیدای مطرح دارند برام نگران کننده نیست. نه احمدی نژاد کشور را به کام نابودی و ورشکستگی برده و نه موسوی اون کسیه که حضرات رفقای ما فکر کرده اند که حالا اگه رای بیاره دوباره باید از اون خون دلهایی که در دوران اصلاحات خوردیم بخوریم. هر دوتاشون فرزندان این انقلاب و کشور و ملتند و خدمات خیلی زیادی داشته اند. البته نه احمدی نژاد تخم دوزرده ای برای مردم و انقلاب کرده و نه موسوی عملکرد فوق العاده ای در دوران مسئولیت و پس از اون داشته یا با برنامه مشخص و مدونی پا به این میدان گذاشته. خیلی از این فضا ها و حرفها و طرفداری ها و ... هم اقتضائات دوران انتخاباته و هزینه هایی است برای به دست آوردن منفعتی بالاتر که شور و حضور در انتخابات باشه می کنیم و هیچ عیبی هم نداره. کی بشه که وطن را به شان واقعی اش برگردونیم. اون وظیفه ایه که به عهده تک تک ماست.

حالا بالاخره فهمیدید که من طرفدار کی هستم؟

 البته حالا نظر ما اینقدر ها هم مهم نیست ها. شما خودتون رو ناراحت نکنید.

این عکس رو ببینید، دالان بهشته! خیلی هم مسیرش سربالاییه! یعنی زحمت داره!

  RSS