آسوده بر کنار چو پرگار می شدم
دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت
زین آتش نهفته که در سینه من است
خورشید شعله ای است که در آسمان گرفت
خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان
زین فتنه ها که دامن آخر زمان گرفت
|
+| نوشته شده توسط علی مدح خان در شنبه بیست و سوم دی 1385 و ساعت 0:12 |
